بعدها به اين نتيجه رسيدم که رضا ساکي ، سردبير اين برنامه از آن استعدادهايي است که خدا خواسته و او راهش را به طرف راديو کج کرده است و بدون اغراق بگويم ، فاطمه صداقتي از آن گوينده هايي است که با صدايش کاري در حد معجزه مي کند. ساعاتي که منتظر بودم کلاس موسيقي دخترم تمام شود ، «جووني به وقت فردا» وقتم را بدون ايجاد کسالت پر مي کرد. در ترافيک هاي سنگين عصرگاهي ، شنيدن موضوعاتي مختلف و به روز «جووني به وقت فردا» ديگر اتلاف وقت نبود، اما به يک باره «جووني به وقت فردا» تمام شد ، گفتند «جووني ديگه تموم مي شه»! و حالا من و دوستم و برادرم و... مانده ايم با غروب هاي بدون جووني.
منتظرم دخترم از کلاس موسيقي بيايد ، موج راديو بر حسب عادت روي موج راديو جوان است.
باز به سبک و سياق گذشته يک نفر دارد شلوغ مي کند و داد مي زند «جووني.... آزاد».
از حرفهايش چيز چنداني دستگيرم نمي شود، انگار اين گوينده که معلوم است کم استعداد هم نيست شلوغ کردن را هم معناي طنز مي داند. شعار برنامه اش «بازي دادن ديگران» است.
(يا چيزي شبيه به اين جمله) منظورش را حتي از لابه لاي شوخي هايش متوجه نمي شوم.
يکي از شنوندگان تلفن مي کند و «تبصره هايي» راجع به اين شعار مي گويد. باز هم متوجه نمي شوم ، منظورشان از اين بازي با کلمات چيست؟ هدف برنام چيست و البته مخاطبش کيست؟ اين همه شلوغ کاري براي چيست؟ باز هم به ياد «جووني به وقت فردا» مي افتم که حتي مسوولان کشور را هم پاي راديو مي نشاند. از خودم مي پرسم چند سال ديگر يک جوان خلاق راهش را به طرف راديو کج خواهد کرد؟